من همون موج صبورم که برای دیدن تو عمریه میا م و میرم 

تا توی آغوشه گرمت لحظه ای آروم بگیرم 

تو هممون ساحل دوری که بلند و پرغروری 

برای داشتن عشقت  من کشیدم رنج دوریت  

آسمون تو دستای تو و زمینم به زیر پاهات 

سرو صحرا قد و بالات گل نرگس رنگ چشمات 

می نویسم از تو تا تن خسته من نا دارد

می نویسم از تو تا تن کاغذ من جا دارد

می نویسم تا که این دل چشم به فردا دارد

عشق را می خواهم تا خدا می خواهد

چنان مست  غزل می خوانم  که خدا می داند

زندگی را؛ و محبت همه را به خدا می دانم

همچنان خواهم خواند از سرودش شادان

همچنان خواهم ماند در کنارش خندان

و تو را می خوانم تا بیایی با من   

... شاید تا هیچ وقت

نقش موج کوچکی

شاید

زندگی را

در پس ظلمت

نور میتابد

بر خستگی افکارم

خاطره میشکفد

خواب بر میخیزد

راه می افتم

راه می پیمایم

و به قانون جهان میخندم

راه می افتم

نه ، پرواز کنان

از لبه تنهایی

میگذرم

آرزو میکارم

در دل شب 

و به قانون جهان میخندم